Technologia folii ściółkowej została wynaleziona przez japońskich naukowców w latach pięćdziesiątych XX wieku i wprowadzona do Chin pod koniec lat siedemdziesiątych. Pierwszy etap rozwoju folii ściółkowej w Chinach trwał od 1979 do 1984 roku i obejmował głównie fazę wprowadzającą i eksperymentalną. Drugi etap, trwający od 1985 do 1992 r., był przede wszystkim fazą doskonalenia technologii. Trzeci etap, rozpoczęty w 1993 roku i trwający blisko 20 lat, można uznać za fazę stosowania technologii. Po roku 2012 problem zanieczyszczeń resztkowych z folii ściółkowej wzbudził duże zainteresowanie wszystkich warstw społeczeństwa, co doprowadziło do czwartego etapu wykorzystania folii ściółkowej: fazy modernizacji technologii.
Aby rozwiązać problem zanieczyszczeń, w październiku 2017 r. wydano nowo zmienioną obowiązkową normę krajową „Folia okrywowa z polietylenu dmuchanego”, w której wyraźnie określono, że grubość folii nie może być mniejsza niż 0,01 mm, oraz zastrzeżono, że nowa norma krajowa zacznie oficjalnie obowiązywać 1 maja 2018 r. W lipcu 2020 r. Ministerstwo Rolnictwa i Spraw Wsi ponownie wydało „Środki administracyjne dotyczące folii rolnej”. Głównym kierunkiem fazy modernizacji technologii jest promowanie biodegradowalnej folii ściółkowej. Eksperci uważają, że jest to ważny sposób na rozwiązanie w przyszłości problemu zanieczyszczeń resztkowych z folii ściółkowej. W ostatnich latach mój kraj prowadzi również badania, rozwój i promocję biodegradowalnej folii ściółkowej.
